Reynaertstappers

Vorige zaterdag waren we afgesproken in Aarschot. Via Seniorennet ben ik in een mailgroep waar we dagelijks met elkaar mailen. Af en toe spreken we dan ergens af om iets te gaan eten en wat bij te babbelen.

Een van de leden woont in Aarschot en die kan nogal goed zingen. Ze heeft een muziekkamer en zo was het voorstel gekomen om eens te gaan zingen met al die senioren samen.

Eerst hebben we dan eens lekker gaan chinezen en daarna trokken we naar de muzikale familie. We hebben daar allemaal meezingliedjes gezongen, de ene al wat beter dan de andere. Maar het was heel leuk Er werden filmpjes en foto's gemaakt.

Zo een gezellig met allen samen mag er nog komen

Vermits we wekelijks op stap zijn en Basiel dat niet meer aankan, hebben we een rolstoel gekregen. We gaan dus met de rolstoel op stap maar dat is niet zo simpel. Basiel weegt bijna 90 kg. en dan die rolstoel nog. Ik moet dus meer dan 100 kg voortduwen. Met de artrose in mijn schouder is dat niet zo simpel. Toen we vorige maand in Oostenrijk waren, zag ik daar een mevrouw die ook een rolstoel duwde en daar stond een motor op. Ik had dat hier in België nog nooit gezien maar ging toch eens informeren bij cm. Ondertussen is die motor geleverd en geplaatst en heb ik die gisteren getest.  Het is niet simpel om daar mee te rijden. Je kan dat natuurlijk regelen tot een max. snelheid van 6.50 km. Vermits ik niet goed durfde, begon ik met de min. snelheid. Maar dat ging precies niet, ik moest nog duwen en met die motor was dat nog wat zwaarder.  Gelukkig ging het in 't terugkomen al wat beter. Toen had ik de snelheid halfweg gezet en dan ging die wel vanzelf voorruit.  Ik zal het dus een beetje moeten oefenen want vrijdag vertrekken we weer naar Oostenrijk en daar zal ik het nodig hebben om bergop te gaan.

Hier in België denk ik wel dat we zonder motor naar de wandelingen zullen gaan of het moet in de Ardennen zijn, daar zal   ik die wel kunnen gebruiken

Vorige zondag zijn we gaan wandelen op Linkeroever, een inrichting van de Stroboeren. Er waren 85 Reynaertstappers. Dat was zeker niet slecht. Het was mooi weer en we kregen een prachtig patkoer langs het St.Annabos en de Schelde.   Volgende zondag trekken we met een volle dubbeldekker naar Kemmel bij de Heuvellandstappers. Daar zal het wel een zware tocht worden want die club heeft zijn naam niet gestolen. Het is daar inderdaad nogal heuvelachtig. Hopelijk blijft het droog weer want het is niet zo aangenaam als je met een regenscherm moet lopen. Dan zie je ook niet zoveel van het mooie landschap.

Ondertussen is Basiel al flink op stap. Met de rollator kan hij al een kilometer stappen. Maar met de bus meegaan, zit er nog niet in. Het is nog te koud om daar een ganse dag stil te zitten. Maar ik denk dat hij vanaf mei wel terug mee zal gaan op zondag, al is het maar om daar aan de start wat rond te gaan en kwestie van eens onder de mensen te zijn.

Wij hadden gisteren voor de 11de maal onze Krokustocht in Lokeren.  Het was mooi weer en we hoopten dus 700 wandelaars over de vloer te krijgen. Normaal schommelt bij ons zo'n weekdagtocht tussen de 500 en 700 deelnemeres, naargelang het weer.

Officieel was de start voorzien om 9 uur. Dus wij tegen kwart voor 8 naar de startplaats om alles rustig klaar te zetten. Maar wat dacht je? De wandelaars stonden daar al te wachten om te vertrekken. En toen we om 9 uur naar de nummering van de kaarten keken, zagen we dat er al meer dan 200 vertrokken waren. Ja, controleposten hebben we niet op zo'n kleine tocht, maar wij zorgen toch dat er onderweg een cafeetje is voor hen die graag een tussenstop hebben. Maar die gingen maar om 10 uur open. De vroege mannen kwamen san wel zeggen dat alles nog gesloten was, maar dat heb je dan als je te vroeg vertrekt.

Het was gans de dag druk en om 15 uur hebben we afgesloten met 933 deelnemers. Wij waren uiterst tevreden

Mijn man is definitief thuis gekomen na 4 maanden kliniek. Hij lag 3 weken in coma, bleef daarna nog 3 weken slapen. De dokters wisten niet waarom hij niet wakker werd. Toen is hij opeens van de ene op de andere dag wakker geworden en hij widt niks meer van wat er gebeurd was. Na 2 maanden kliniek ging hij naar de revalidatie en daar is het wel goed vooruit gegaan. Ondertussen kan hij stappen met behulp van een rollator. Het spreken blijft moeilijk en daar heeft hij het zelf ook moeilijk mee. Nu komen ze hem nog 2 x in de week halen voor therapie. Ik vind dat wel weinig en hij vind dat zelf ook wel. We zoeken een oplossing of er eventueel nog iets bij kan.

Gisteren gaan wandelen in Mechelen en in Oudenaarde. Het weer was goed. We vertrokken voor 8 km. in Mechelen omdat we rond de middag verder moesten naar Oudenaarde. We hadden dus een rustigestadswandeling.                 We gingen langs het water waar menig mooie terrasjes waren maar die stonden nog kaal en leeg. Verder trokken we door smelle straatjes en steegjes, klein en gezrllig met mooie opgeknapte antieke huisjes. Dat er in Mechelen zoveel kerken waren, dat wist ik ook niet. Op de controlepost dronlken we een koffietje bij onze boterhammen maar dat viel wat tegen. 1.30 € voor de koffie in een klein plastiec bekertje. Dat was een beetje overdreven. Ik neem aan dat ze dat doen om de afwas te sparen maar dan hadden ze het ook met 1.20 € kunnen doen. In Oudenaarde darentegen was het maar 1.20 € en daar kreeg je toch koffie in een tas. Maar over de wandeling viel niets af te keuren, die was mooi.

Na de middag dan nog 5 km. gestapt in het centrum van Oudenaarde en langs de Schelde. Ook een mooie wandeling langs gebouwen en centrum. In de toeristische sienst kregen we een balpen. Natuurlijk waren we saardoor niet oplettend en hebben we de controle gemist. In Oudenaarde bleven we dann tot de prijsuitreiking. Maar de speachen bleven maar duren en je verstond daar echt geen woord van. Toen de prijsuitreiking dan eindelijk begon, waren we heel tevreden toen we op de 5de plaats eindigden met 155  Reynaertstappers, na Hanske De Krijger, Egmont Zottegem, de Padstappers en de Florastappers.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik op mijn blog was. Geen tijd. Mijn man is reeds 3 maanden in de kliniek. Heeft hersenbloeding gehad.  Nu is hij aan de beterhand. Hij is op revalidatie in Beveren. Op zaterdag komt hij naar huis, dan moet ik hem 's morgens ophalen en 's avonds weer binnen doen.

Ben blij dat het de goeie kant op gaat maar hij is wel erg veranderd. Maakt zich boos voor het minste. Ook daar op de revalidatie. Hij moet daar doen wat ze hem zeggen en niet hetgeen hij wil. Hij heeft het daar blijkbaar moeilijk mee. Als je hem dan daarover iets zegt, dan weet hij niet meer dat hij zo gereageerd heeft.

Ik hoop dat het nsnel nog beter wordt want alle dagen om en weer, dat begint zwaar te wegen

Al 5 weken ligt mijn man nu in de kliniek. Hij had een zware hersenbloeding. 3 weken lag hij op intensief. Nu ligt hij op een kamer en is nog maar enkele dagen wakker. Hij knikt als je iets vraagt, af en toe hoor ik eens een ja. Blijkbaar beseft hij toch nog niet wat er gebeurt is. Zijn benen en armen kunnen bewegen. Links ging wel vanaf dat hij wakker was maar rechts is dat ook nog maar 2 dagen.  WWe kunnen niet anders dan afwachten. Dat zal iets van lange duur zijn.

Op 12 december heeft voor de 26ste maal onze Kersttocht plaats in Belsele, in de Gemengde Basisschool, Gavermolenstraat.

Er is een vrije start tussen 7.30 uur en 15 uur en keuze tussen 7-13-17 of 23 km.

We gaan in de richting van Sinaai en Puivelde. De bossen van Puivelde staan op het programma alsook de Wed. Devoswegel, Sinaaiwegel met Boskapel, Puiveldewegel, Belselewegel.

Er is voor alle afstanden een controle in zaal Toon.

Het domein rond zaal Toon werd oorspronkelijk gebruikt door de Aalsterse advocatenfamilie Bellemans die het gebruikten als buitenverblijf. Het kasteeltje werd in 1865 ontworpen door architect Van Haver. De 2^de wereldoorlog herschiep alles in een onbewoonbaar en verwaarloosd domein en de tuin lag na de oorlog vol munitie.

In 1944 werd het domein overgedragen aan de paters Franciscanen. In hartje winter nam de eerste pater zijn intrek in het kasteeltje. Er was nog geen bord om uit te eten en pater Christoph moest rekenen op de steun van buren. Om zich een beetje te kunnen verwarmen, plaatsten de buren een petroleumvuurtje.

Kort na de oorlog krijgt pater Christoph een duitse barak als noodkerk, zonder meubilair. De kerkgangers kwamen naar de misviering met de stoel op de schouder en de pijp in de mond. Deze noodkerk werd later omgebouwd tot een volwaardige feestzaal. In 1999 werd die grondig hernieuwd.

De laatste pater neemt in 1994 zijn intrek in het rusthuis voor geestelijken in Belsele. De congregatie draagt een deel van het domein over aan de stad St.Niklaas. Op hun beurt geven zij de plaatselijke scouts toelating om in het bos hun werking verder uit te bouwen. De kleuterschool wordt overgedragen aan de vzw. Parochiale werken en het kasteel, de feestzaal en aanpalende barakken komen in handen van de vzw vormingscentrum Duizend Appels onder de vleugels van het ACW land van Waas.

Het is sinds juli geleden dat ik hier nog iets kon toevoegen. Telkens ik mijn blog wou openen kreeg ik een venster om een nieuw blog op te bouwen. Na verschillende mailtjes naar skynet, heb ik vandaag eindelijk een antwoord bekomen. Mijn blog ziet er wel anders uit dan voordien. Ik moet er terug wat aan wennen.

Ondertussen is er veel gebeurd. Eind september mijn man in de kliniek voor een 8ste operatie aan het rechterbeen. Steeds verstopte aders. Toen na 2 weken de draadjes en nietjes eruit konden, was het een hele opluchting. Hij moet bewegen en het ging tamelijk goed. Vorige week kon hij zelfs tot 2 km. terug stappen. Dat was sinds gfebruari niet meer het geval.

Ondertussen moest mijn voet in het gips, wegens een versleten enkelgewricht. Vermits ik niet kan stil zitten en een operatie niet echt nodig was, heeft de dokter mij maar in het gips gestoken. Vandaag eindelijk verlost van het gips en nu weer wat anders.

Gisteren is mijn man met spoed opgenomen in de kliniek, hersenbloeding. Komt daarbij nog een eware infectie op de longen. Gevolg: Ten minste tot vrijdag wordt hij in slaap gehouden.

Zal het dan nooit ophouden? Nu kunnen we enkel afwachten of hij er niets van over houdt.

Vorige zondag had onze 18de Molsbroektocht plaats te Lokeren. Gans de week was het tropisch heet geweest, wij lagen er een beetje wakker van want dan komen de wanelaars er niet door. De echte wel natuurlijk.

Maar wij hadden alle geluk, het werd nog warm, maar toch geen 30°. Vanaf 6 uur kwamen de wandelaars al toe, iedereen wou er vroeg bij zijn. Wij zaten op een goede startlocatie waar we veel tafels onder de bomen konden zetten. Rond 11 uur werd zowat van alles bij gehaald want we rekenen wel op veel volk maar het was toch wel extra druk. De pekelharing met tomaatjes gingen vlot weg. Zelfs de braadworsten werden allemaal uitverkocht.

Over het parkoers kwam niets dan lovende woorden. We hadden dan ook het Molsbroek waar je toch veel in de schaduw kan lopen.

Ook op de controleposten moesten ze extra de handen uit de mouwen steken. Maar zo hebben ze het wel graag. Toch beter dan dat je moet uitkijken wanneer de volgende wandelaar zal komen.

Wij mochten 1629 gelukkige wandelaars noteren, hetgeen een record is voor onze Molsbroektocht. We hoorden verschillende malen zeggen dat ze hier zeker gingen terugkomen.

Vandaag was er een wandeling in de kazerne van Burcht. Ik ben daar geboren en heb er gewoond tot 35 jaar geleden. Ik wou toch nog wel eens de omgeving bekijken en ik ging alleen op stap voor 6 km. Basiel wandelde een paar kilometers in de omgeving.

We vertrokken achter de kazerne en kwamen al snel aan de achterkant van de wijk Terlocht. Het was er wel heel mooi aangelegd, heel anders dan zoveel jaren terug. We gingen langs mooie wandelpaadjes en in de verte zag ik de ville "Verket". Waarom die vroeger zo genoemd werd, weet ik niet. Toen ik in Burcht woonde, kreeg ik in de lagere school les van een juffrouw Collette, die met haar 2 andere zussen in die villa woonde. We mochten er vaak met gans de klas naartoe want daar was een enorm grote boomgaard bij de villa. De juffrouwen zijn nooit getrouwd geweest en zaten er dus wel goed in. Het wandelparkoers ging voorbij de villa en ze is gans gerestaureerd, nog steeds met veel grond rondom. Dan kwamen we in de bewoonde wereld en na een paar straten, voor mij wel bekend, kwamen we aan de Schelde. Deze bleven we een hele tijd volgen tot aan de Ytong fabriek en zo kwamen we weer aan de wijk Terlocht. Nog een paar straatjes in en uit en onze tocht zat erop.

Het was een mooie wandeling, de omgeving deed me terugdenken aan mijn jeugd. Dat is alweer heel veel jaren geleden.

Het wordt een beetje saai om te gaan wandelen. Basiel heeft nog steeds last van zijn been en als we samen op stap gaan, is het zeer langzaam en om de 500 m. 5 minuten blijvven staan. Dat is natuurlijk niet meer zo plezant. Hij zegt wel, ga maar en ik doe wel wat minder kilomaters maar ik ben zeker dat hij daar dan maar een paar honderd meter in de omgeving van de start blijft. Dat is natuurlijk ook niet de oplossing. Hij zou moeten stappen maar zijn voet begint steeds te singelen en dan kan hij niet verder. Na even te blijven staan, voelt hij dat het terug wegzakt en kan hij weer verder. Ik weet niet of dat ooit nog zal beteren maar zo is het eigenlijk niet te doen. Ik hoop op beterschap.

De Reynaertstappers vertrekken op 17 juli naar het Zwarte Woud voor een 9 daagse wandelvakantie.   Natuurlijk kan er ook van alls gedaan worden naar eigen zin.   Het volledige programma vind je op onze website: http://users.skynet.be/reynaertstappers.belsele

Heb je interesse? bekijk vlug het programma en je kan nog inschrijven tot eind van de maand.

We bezoeken de Allerheiligenberg, de Mummelsee, Triberg, de Brandenkop, de Löckerberg. Ook in onze verblijfplaats, Oberharmersbach, kan je mooie wandelingen maken.

Onze uitstap naar Frankrijk is letterlijk in het water gevallen. Regen van bij het vertrek, gans de dag. Hetgeen een prachtige dag moest geweest zijn, eindigde een beetje in mineur. Iedereen was nat en vuil. Meer dan 3000 deelnemers die langs het prachtige parkoers moesten passeren. Op de duur was het nog enkel modder tot boven de enkels. Het werd echt gevaarlijk. Langs de trappen die volledig onder de modder lagen,  omhoog en naar beneden.

De lange afstanden gingen tot Cap Gris Nez en Cap Blanc Nez. Normaal bij helder weer met prachtig zicht tot England. Nu een lichte mist over 't water. Onderweg mensen van de hulpdiensten met draagbed voor iemand die blijkbaar haar been gebroken had. Maar geen ziekenwagen kon ter plaatse. Uiteindelijk hebben ze die persoon een groot eind te voet tot het water moeten brengen over de gevaarlijke duinen, berg op en af. Daar werd ze met een bootje naar de ziekenwagen gebracht.

Het regende dus gans de dag maar er was weinig wind, tot opeens, het was al ongeveer half 3. De wind veranderde van richting en het werd koud. Gevolg: iedereen  was nog niet helemaal opgedroogd en aan de start was het een echte ramp. Meer dan 3000 deelnemers en een klein lokaaltje om te zitten, + nog 2 kleine tentjes die er naast stonden. Zo'n organisatie hier in België en de deelnemers kwamen nooit meer terug.

We zijn alles aan 't klaar maken om volgende week te vertrekken naar het Zwarte Woud. We rijden tot Oberhamersbachnaar het hotel waar we in juli met onze club zullen verblijven. We gaan op zoek naar wandeleingen die met de groep te doen zijn. Vermits het verlof is, gaan we geen zware tochten doen, alhoewel dat wel mogelijk is voor hen die het wensen. We hebben leden die vorige week al ter plaatse waren en die voor daguitstappen hebben gekozen. Zij kunnen heel goed kaart lezen, daarin zijn we dus gerust dat zij mooie tochten hebben voor bereid om gans de dag op pad te zijn.

Zoals gezegd gaan wij dus op zoek naar minder zware tochten, met onderweg de gelegenheid om rustig een terrasje te doen en zowel voor als na de middag een korte wandeling te maken.

Wij maken ook een daguitstap naar de hoogste waterval van Duitsland, nl. Triberg. Hier kunnen we gans de dag genieten van het neervallende water met zowel een  zware als een minder zware wandeling.

We reden vandaag naar Bazel. De wandelclub van Temse richtte een wandeling in met start in het kasteel van Wissekerke. De inschrijving was in de kelder, iets heel apart en romantisch in het half donker.  We vertrokken langs het domein van het kasteek, met prachtige bomen en een grote vijver die was drooggelegd wegens aanleggen van een potpolder.

Het weer was zacht maar het bleef bewolkt. De wandeling verliep rustig langs velden en veel mooie dreven in bosgebied. Na de vele slechte dagen was het een hele opluchting om eens te wandelen zonder regen of te veel modder. We hebben er van genoten.

Met 43 Reynaertstappers vertrokken we stipt op tijd om 4.30 uur in de richting van Oostenrijk. Het begon flink te sneeuwen, dat zag er niet goed uit en geen sneeuwruimers te zien. België, Nederland en zelfs de eerste kilometers in Duitsland lagen snel onder een laagje sneeuw zodat we maar 60 à 70 per uur konden rijden. Even voorbij Aken lagen de wegen bloot, hier hadden ze blijkbaar wel al wat werk verricht en Paul, onze chauffeur, bracht ons dan veilig tot Brothal  waar Marc, onze vaste chauffeur, ons al stond op te wachten. Na onze stop hadden we voor de rest van de dag echt geluk. Marc volgde de verkeersberichten op de voet en we hoorden niets anders dan “Stau” in het begin van Duitsland, zelfs tot Koblenz. Gelukkig waren we steeds voor de file en kwamen we om 17.15 uur reeds in Arzl toe.

We waren teleurgesteld toen we het Pitztal binnen reden, geen sneeuw te bespeuren en er werd de eerste dagen ook niets verwacht. Gelukkig hadden we een programma dat zich wel in de sneeuw afspeelde.

We kregen ’s avonds nog een uitgebreide maaltijd en iedereen kroop al vlug onder de wol (donsdeken). Voor het diner ’s avonds hadden we gerekend op een 4 gangen keuzemenu, het werd wel een keuzemenu maar met 5 gangen. Aan eten geen gebrek dus en het was fantastisch lekker iedere dag.

De zondag begonnen we rustig met een vrije voormiddag. Eerst genoten we van een uitgebreid ontbijt met vele soorten vlees, kaas, muesli, zelfgemaakte confituur, eieren op verschillende wijze en niet te vergeten het lekkere spek.

Sommige gingen naar de mis en anderen maakten al een wandeling met controlepost in het dorp waar een hotel gerund wordt door Belgen.

Na de middag gingen we te voet van het hotel naar het volgende dorpje Wald met Frans als gigs. We gingen over de Benni Reich brug die 94 meterhoog  boven de kloof bengelde, ze is 138 m. lang. Na de brug kwam nog een flinke klim maar we werden beloond met een lekkere schnaps in een schnapsbrennerei in Wald. We keerden te voet terug en diegenen die dat niet zagen zitten, werden opgehaald door Andrea die blijkbaar niet bang was van snelheid.

De maandag reden we tot het einde van het dal. Marc maakte daar een kleine wandeling met de kuikentjes en Gerlinde, een wandelgids, bracht ons 10 km. verder naar Stillerbach, het was een rustige wandeling in de sneeuw.  Hier kregen we een kleine lunch aangeboden en waren we getuige van enkele ijsklimmers die in moeilijkheden waren gekomen.

Terug in het hotel stond er een “jause” op ons te wachten, dat kregen we  iedere dag. Een jause is een snack die bestaat uit soep, worst, vlees of kaas of gebak. Wij hadden natuurlijk liever gebak, die snack is meer iets voor de skiërs.  Frans zal daar volgend jaar rekening mee houden.

Dinsdag stond Hoch Imst op het programma, weer een skigebied waar enorm veel sneeuw lag. We maakten eerst een wandeling van Linzerhof in Imst naar Hoch Imst. Daar gingen we met de lift omhoog ( het was ijzig koud in de lift) om boven nog een wandeling te maken naar de Latschenhutte waar er een lekkere maaltijdsoep geserveerd werd. Siebe moest in de draagzak op de rug van Marc en dat was niet naar zijn zin. Hij had natuurlijk liever in de sneeuw gegaan maar wie weet hoe lang we dan onderweg zouden zijn. Het was de bedoeling dat we met de Alpine Coaster terug beneden zouden komen maar in de winter werkt die alleen in het weekend. Dat is dus al besteld voor volgend jaar.

Woensdag gingen we niet wandelen maar maakte een uitstap naar Seefeld. Toen we vertrokken, kregen we eindelijk de lang verwachtte sneeuw en hoe dichter we Seefeld naderden, hoe groter de vlokken werden. We maakten een tochtje met de paardenkoetsen en bleven nadien nog een uurtje in Seefeld.  Maar op die paar uren lag er al een flink pak sneeuw en er zat voor Marc niets anders op dan sneeuwkettingen op te leggen. Dat is echt niet zo simpel, Marc moest er op zijn buik gaan bij liggen. Gelukkig waren er heel wat bereidwillige om te helpen. Nadien moesten we via een smalle baan nog omhoog omdat ons eten besteld was in Buchen en het bleef maar sneeuwen. Iedereen was stil in de bus want voor Marc was dat toch een Huzarenwerkje. Maar we hebben er steeds vertrouwen in dat we veilig op onze bestemming komen. Na de maaltijd was het over en eens terug beneden, moesten de kettingen weer verwijderd worden.

’s Avonds werden we beloond met een galadiner onder begeleiding van pianomuziek.

De donderdag reden we tot Tarrenz waar Marc ons heeft afgezet en kwamen we te voet naar Imst. Hier brachten we onderweg een bezoekje aan de boerderij van Hannes, de broer van Frans, waar ook een schnapsbreenerei was en dus werd er weer schnaps geschonken.

Na de middag was er een wedstrijd van “schneestockschiessen”  dat zijn schijven die over het ijs glijden en waar je dus punten kan behalen. De Reynaertstappers deden het niet slecht want onder de deelnemers waren het enkel Reynaertstappers bij de 3 eersten. Omer kreeg de gouden medaille gevolg door Marc die een zilveren medaille kreeg en Mariette op de derde plaats, goed voor brons.

Vrijdag was alweer onze laatste dag en we reden naar Niedertai in het Oetztal. Hier lag ook weer veel sneeuw en we gingen naar de Larstig Alm, een beklimming met 300 meter hoogteverschil. Mariette had de ijsstoel mee voor Siebe maar dat was natuurlijk weer niet naar zijn zin, we vertrokken dus met een gratis serenade maar dat was toch  snel over. Mariette en Dirk hadden wel hun handen vol om Siebe omhoog te trekken.  Voor de afdaling was er geen probleem. Ludo had de taak op zich genomen om Siebe naar beneden te laten glijden en die deed wat zotte toeren zodat Siebe al snel op de slee in slaap viel.

Op de terugweg nog even gestopt in Oetz waar enkele mooie winkeltjes waren.

Voor ons laatste avondmaal was er een boerenbuffet.

In de loop van de week had Marc iemands voet verzorgd en hij werd ervoor beloond met een dokterstas waarin  alle attributen aanwezig waren. Van dan kon je iedere dag op spreekuur gaan.

Marie Jeanne kreeg er een mama bij, een dienster vroeg of Emmelda haar moeder was. Zij vroeg dan wel iedere dag haar zakgeld.

Behalve de woensdag hadden we alle dagen mooi en zonnig weer, de vrijdag hadden we zelfs 7 °. En die sneeuw van woensdag was best ook gezellig.

Iedereen was zo tevreden dat er al veel vroegen om hen voor volgend jaar weer te noteren. We hebben dan ook in ’t hotel al gereserveerd voor 2011.

Deze maand ons jaarfeest met de Reynaertstappers, het was leuk. Veel muziek en dans. Trofeeën uitgedeeld. Badges voor de behaalde kilometers.

Heb eindelijk weer even tijd om iets te schrijven.  Ben verschillende weken op stap geweest zonder mijn man die wegens operatie enkele weken op non actief heeft gestaan.

Terug uit de kliniek mocht hij wel stappen maar zijn voet was zo dik dat hij in geen enkele schoen in kon. Met de vele regen was het dus onmogelijk om buiten te komen. Na een paar weken kreeg hij zijn schoenen aan en ging een paar keer rond de wijk om eens buiten te zijn. Dan ineens die sneeuw, geen geruimde voetpaden, dus weer binnen.

Nu gisteren, zaterdag, was het mooi weer en we besloten naar Branst te rijden. Na een paar dagen eten en drinken met de kerstdagen moesten we eens buiten. Ik vertrok voor 6 km. en Basiel ging enkele straten door in de omgeving. Hij moet dus stilaan weer opbouwen. Dat is dus prima gelukt, hij stapte toch meer dan een kilometer. Vandaag reden we naar Puurs en daar vertrok ik voor 10 km. Basiel ging weer op zijn eentje in de omgeving en toch een beetje verder dan gisteren. Waarschijnlijk had hij rond 2 kilometer gestapt. Het gaat goed en hij is van plan om na nieuwjaar terug mee op stap te gaan. Hij zal dan proberen voor 5 kilometer te stappen. We zien wel of het gaat. Hopelijk is er dan een controlepost onderweg zodat hij toch even kan uitblazen.

Met een volle bus Reynaertstappers vertrokken we richting Strombeek. Het was fris maar al vlug kwam de zon te voorschijn en werd het een prachtig wandelweertje.  Rond 10 uur vertrokken we voor 12 km. maar de controle was maar na 7 km dat was wel heel ver vooraleer we even konden verpozen. We gingen langs velden en smalle modderwegeltjes, onze verwondering was dan ook groot toen we ineens een mooie brasserie voorbij gingen: 's Gravenmolen. We gingen een kijkje nemen en eigenlijk was het nog niet open. Maar de meneer en mevrouw waren zo vriendeijk om ons binnen te laten. We werden daar echt goed bediend, lekkere koffie met een likeurtje er bij of warme chocomelk ook met een likeurtje. We lieten het ons smaken. Het was daar echt gezellig. We gingen verder en kwamen al snel aan de Liermolen en Tommelmolen waar we gratis binnen konden op vrto van onze controlekaart. Het was wel de moeite om daar eens een kijkje te nemen. In de Tommelmlen konden we de rijstteelt van het vroegere Japan bekijken en in de Liermolen konden we alles over het brood te weten komen. Verder gingen we nog langs het Guldendal, dat waren stallingen van het nabij gelegen Prinsenkasteel dat er nu als een ruïne bijlag.

Het was een prachtige wandeling en met het mooie weer hebben we er extra van genoten.

Ben vandaag naar Bornem geweest voor een wandeling bij Kadee. Het was koud en mistig toen ik naar daar reed. De auto's die buiten stonden, waren allemaal goed aangevroren. Toen we rond 9 uur met 5 Reynaertstappers vertrokken, was de mist weg. Er was geen wind, dus ideaal om te wandelen. We gingen in de richting van Hingene naar het domein van Ursel. Eerst passeerden we nog een grote congreszaal waar het heel druk was, hier was een samenkomst van de getuigen van jehova. Blijkbaar is dat ook een rijke organisatie zo op het eerste zicht te zien. Langs het domein van Ursel was het prachtig om wandelen met al die mooie herfstkleuren. De bodem was ook bedekt met vele eikels en kastanjes.  Op de controlepost maakten we gebruik om een boterhammetje te eten en we kregen nog gratis een wafel.    Na de controle moesten we nog een 3.50 km. wandelen en we waren dus vrij snel terug.  Het was een mooie en rustige wandeling. We hebben er van genoten.

VAndaag een wandeling gemaakt bij onze buren, de Smokkelaars in Stekene. We vertrokken in de Hellestraat en kozen voor het parkoers voor rolwagens. Dat leek ons het beste want 6 km. vonden we een beetje weinig en de volgende afstand was 12 km. dat was dan weer wat veel. Ik was 's nachts wakker geworden van de pijn aan de achillespees. Dat gebeurt vaker dat ik daar een ontsteking heb maar er is niet veel tegen te doen. Hoe kom je eraan? Ik weet het ook niet. Volgens de dokter blijf ik dan beter een paar dagen met het been omhoog en niet wandelen. Met het been omhoog, dat doe ik wel als ik thuis ben maar niet wandelen dat staat niet in mijn woordenboek, zeker niet op zondag. Dus rond half 10 vertrokken we langs de Hellestraat en na 1 km. gingen we in de bossen. Hier bleven we dan ook tot na de 2de controle. Het was fris weer, een beetje mistig. Toen we op de 1ste controle kwamen na 3.6 km. kwam plots de zon er door en we genoten echt van deze zomerse dag. Na goed 8 km. hadden we nog een controle en daar bleven we rustig nog iets drinken en genieten van de zon. Het was echt al warm. Nog 1.2 km. tot het einde en zo kwamen we weer aan de start met heel wat vitamientjes opgedaan, zodat we er weer een ganse week tegenaan kunnen. Na de middag heb ik dan toch maar het been omhoog gelegd want dan werd het echt toch wel pijnlijk.

Vorig weekend waren we met 55 Reynaertstappers in Altenahr. Een mooi stadje langs de Ahr dat in een diep dal ligt. De wandelingen waren dan nogal berg op en af. We hadden geluk met het weer. Soms wel een venijnig windje maar het bleef droog. We maakten iedere dag een mooie wandeling en ook het wijnproeven mocht niet ontbreken. Het hotel was uitsekend, propere kamers en lekker eten.  Iedere dag was er live muziek en dans in het hotel maar er was afwisseling. Zo was er ook muziek in de kelder van het hotel en over het hotel was een western bar met de nodige country muziek en dans. In de hoofdstraat waren er vele  terrassen  en      gelijk welk terras we bezochten, overal was er een enorme keuze in lekkere taarten.

Het weekend ging veel te snel voorbij en de meeste waren enthousiast om volgend jaar weer te keren.

Vorig weekend waren we met 55 Reynaertstappers in Altenahr. Een mooi stadje langs de Ahr dat in een diep dal ligt. De wandelingen waren dan nogal berg op en af. We hadden geluk met het weer. Soms wel een venijnig windje maar het bleef droog. We maakten iedere dag een mooie wandeling en ook het wijnproeven mocht niet ontbreken. Het hotel was uitsekend, propere kamers en lekker eten.  Iedere dag was er live muziek en dans in het hotel maar er was afwisseling. Zo was er ook muziek in de kelder van het hotel en over het hotel was een western bar met de nodige country muziek en dans. In de hoofdstraat waren er vele  terrassen  en      gelijk welk terras we bezochten, overal was er een enorme keuze in lekkere taarten.

Het weekend ging veel te snel voorbij en de meeste waren enthousiast om volgend jaar weer te keren.

Met 42 Reynaertstappers vertrokken we op 18 juli naar Rötenberg tegen de Titisee.  Onderweg kregen we een paar flinke buien maar de weergoden hadden toch geen slecht weer voorspeld voor de komende week. We hadden inderdaad geluk, al onze voorop gestelde tochten konden we afleggen zonder noemenswaardige regen. De keren dat er al eens een bui viel, was toen we binnen zaten.We waren in 2 groepen verdeeld, Mariette en Robert namen de zware mannen (en vrouwen) voor hun rekening en ikzelf ontfermde me over de schapen die liever eens een terrasje meer doen. Dat wil niet zeggen dat wij geen zware stukken gedaan hebben, In Feldberg deed de eerste groep een huttentocht en wijzelf maakten een wandeling naar de Feldsee. Dat was 2 km. bergaf over stenen en boomwortels, maar die moesten we natuurlijk later weer bergop. Al moet ik zeggen dat bergop beter ging dan naar beneden. De stenen in het bos lagen er vochtig bij en dat is dan natuurlijk opletten geblazen. De Rötenbergschlucht was ook een prachtig stuk natuur langs de rivier met de nodige voorzichtigheid. De meisjes hebben zich ook goed geamuseerd, zij gingen eens mee met de eerste groep en toen ze voorbij water kwamen, konden ze het niet laten om elkaar kletsnat te maken. Dan maar kleren uit en tijdens de pick nick laten drogen. Op het einde van de week bezochten we nog een wildpark waar ze ook een paar keer in de wildwaterbaan gingen met alle gevolgen vandien.  Aan de uitleg te horen, hebben alle Reynaertstappers enorm genoten van het verlof. We kijen al uit naar de winter want dan gaan we naar Arzl in het Pitztal.

Op vrijdagavond ging ik de kleinzoon, Vincent,  wegdoen naar Oudenaarde. Hij wou mee stappen voor 100 km. Het was de 2de maal dit jaar dat hij ging voor een lange afstand. Vorige maand stapte hij mee in de Nacht van Vlaanderen in Torhout waar hij met succes aan de eindmeet kwam. Hij had wel enkele blaren maar dat viel nogal mee.

De zaterdag gingen wij eerst een kleine afstand wandelen om nadien hem te volgen voor de laatste zware kilometers. Vermits we hem niet konden berreiken, hij was zijn gsm vergeten op te laden, reden we naar de voorlaatste controle. Hier moest hij tweemaal komen en volgens onze berekeingen moest hij er ongeveer al 80 km. afgelegd hebben.  We hadden geluk, we zagen hem daar al vlug verschijnen en hij zat inderdaad aan 79 km. Hij liet zijn kaart stempelen en vertrok verder zonder zich te zetten. Vermits het goed ging, wou hij verder. De volgende controle was na 6.50 km en daar verscheen hij na een uur. Hier even de banaan opeten die hij daar kreeg op de bevoorrading en weer verder voor nog eens 6 km. naar de laatste controle. Dat was weer een uurtje stappen en hier heeft hij dan even gezeten om iets te drinken. De laatste 4 km. gingen er aan en het was 14.30 uur toen hij terug aan de start verscheen. Hij had er dus 17.30 uur over gedaan om 100 km. te stappen. Zeker geen slechte prestatie.

Hierbij een foto die genomen werd door Etienne Scheerlinck

Vandaag moesten we eerst gaan kiezen vooraleer te gaan wandelen. We gaan enkel omdat het moet natuurlijk, anders gingen we niet. Dus om 8 uur op de afspraak maar er stond al een heel lange rij waar wij moesten aanschuiven. Bij de andere rijen ging het tamelijk goed vooruit maar bij ons bleef iedereen staan. Nu bleek dat ze het daar niet opgestart kregen. Dus maar wachten. Eindelijk om kwart na 8 konden de eerst binnen en om half 9 waren ook wij buiten.

Dan maar direct naar Mortsel gereden om te gaan wandelen en toen we daar toe kwamen, waren onze wandelvrienden er ook juist.

Vincent nam een inschrijfkaart en vertrok direct voor 24 km. Wij deden het rustig aan en dronken eerst een koffietje. Om half 10 konden wij ook vertrekken.  Het begon al mooi in het groen, langs een park met speeltuin en langs volkstuintjes. Er waren enkel proper onderhouden maar de meeste lagen er toch maar verkommerd bij. We zagen meer onkruid dan groenten.

Onderweg werd het heel donker maar gelukkig voor ons bleef het droog. Na 5 km hadden we een controlepost waar we onze boterhammen konden opeten. Daarna terug langs enkele mooie stukken in de natuur en vele kleine wegeltjes die goed onderhouden waren. Op het einde gingen we nog door een groot stuk natuur langs bossen en vijvers van fort 4.

Om kwart na 12 waren we terug aan de start en konden we nog rustig iets drinken vermits we op Vincent moesten wachten. Ik zat nog maar juist op mijn stoel toen hij daar al aankwam. Hij doet dus 24 km. op de tijd dat wij er maar 8 doen. Hij is jong en heeft ook heel lange benen. Hij is trouwens aan't oefenen voor de Nacht van Vlaanderen.

Op de terugweg werden wel de hemelsluizen open gezet maar dan zaten we in 't droog. Dat was dud minder erg.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets kon toevoegen. De tijd ontbreekt me steeds. We waren dan ook weeral weg naar het Zwarte Woud. Voor deze zomer bereiden  we een wandelverlof voor met de Reynaertstappers. We zijn op zoek geweest naar wandelingen die iedereen kan meemaken.

Met 43 Reynaertstappers zullen we in juli vertrekken naar Rötenbach. Dit dorpje is goed gelegen om prachtige wandelingen te maken. Het ligt vlakbij de Titisee en ook niet zo ver van Zwitserland.

We maken een daguitstap naar het eilandje Mainau in de Bodensee. Hier vind je alle soorten tropische bomen en planten. Ook de Wutachklamm staat op het programma. Een prachtig stuk natuur dat van Bacheim tot Schattenmühle gaat. Je kan natuurlijk nog verder door langs de Rötenbachklamm en dan kom je vlak bij het hotel uit.  In de omgeving vinden we ook de Feldberg, het hoogste punt in het Zwarte woud; Hier gaan we ook wandelen en aansluitend brengen we een bezoek aan het huis der natuur. Hier kan je plaats nemen in een luchtballon en zie je op het scherm hoe je over het Zwarte woud vliegt.

Op 12 maart vertrokken we met een groep van 26 personen in de richting van Mexico. Het vliegtuig ging om 9.30 uur omhoog en om 18.30 uur kwamen we aan in Cancun. Het was daar nog maar 11.30 uur. We werden naar het hotel gebrachr en dan hadden we nog even tijd om door het stadje te flaneren. Om 20 uur stond ons een lekker en uitgebreid buffet te wachten. We kropen vroeg onder de lakens wan 's anderdaags begonnen we aan een lange en vermoeiende rondrit door het land van de Maya's.

De eerste plaats die we bezochten, was Chitzen Itza. Voor de middag zagen we de piramide van Kukulkan, El Caracol, El Castillo en de tempel van de krijgers en het balspeelveld dat het grootste in Meso-Amerika is. Na de middag reden we verder Izamal voor een bezoek aan het Franciskaanse klooster. 's Avonds was er overnachting in Merida.

De volgende dag reden we naar Uxmal. We passeerden het enorm grote kerkhof van Merida. De weg liep gewoon los door het kerkhof en iedereen maakte daar gebruik van, anders moest men een te grote afstand afleggen om aan de andere kant te komen. Uxmal is het grootste Maya centrum on de Puuc stijl, waar de Mayas hun bloeiperiode bereikten op het gebied van gebeeldhouwde stenen. De piramide van de Tovenaar, het paleis van de Gouverneur en het Nonnenvierkant waren niet te missen. Na het middageten reden we via Campèche, langs de golf van Mexico naar Palenque. Langs de golf zagen we vele pelikanen.

 Onze gids, chauffeur en reisleider op het kerkhof van Merida.

Ondertussen was het zondag. Na het ontbijt brengen we een bezoek aan Palenque, een van de beroemste ceremoniële centra uit de Maya wereld, ook de grootste site. De Acropolis, de tempels van de zon, het kruis en de inscripties zijn de moeite waard. Na de middag rijden we verder door naar Guatemala. We moeten dus over de grens en dat is geen senecure. De grens tussen Mexico en Guatemala is de Liso Masita, de grootste rivier van Mexico, soms 400 m breed.  We moeten de chauffeur achter laten want in Guatemala krijgen we een andere bus. Eerst moeten we met al onze bagage over de rivier in een klein bootje waar maximum 8 à 9 personen mee mochten. Onze chauffeur moest 1200 km. terug rijden om ons 2 dagen later aan de andere kant aan de grens weer op te pikken. Met de bus uit Guatemala reden we naar Flores over hobbelige wegen, ongeveer 2 uur rijden. Geen asfaltbaan maar een zandweg. Hier konden we overnachten in comfotabele bedden en we waren enorm blij dat we ons bed konden opzoeken.

Na het ontbijt vertrekken we naar Tikal, dit was het centrum van de Maya cultuur tijdens de klassieke periode.Het ligt te midden van het best bewaard gebleven stukje regenwoud van Guatemala. Het nationaal park werd opgericht om het oerwoud te beschermen, het is een prachtige botanische tuin met slingerende brulapen en felgekleurde toekans en ara's.  Eerst bezoeken we de tempels tot een hoogte van 69 meter, van waaruit men een prachtig uitzicht heeft over de dichtbegroeide Peten Jungle. Nadien gaan we door het park en maken kennis van dichtbij met brulapen, neusbeertjes en andere dieren. We rijden terug naar Flores voor overnachting.

 We rijden richting Belize waar we een bezoek brengen aan de site van Xunantunich. Op dit traject maken we kennis met de manier van leven van de lokale bevolking.  Dan rijden we terug over de grens naar Mexico waar onze vertrouwde chauffeur met de comfortabele bus ons staat op te wachten. Dat was weer een belevenis op zich.  Eerst moest iedereen de douane passeren van Guatemala en enige meters verder moesten we te voet over de Mexicaanse grens. Ieder met zijn valies bij zich. De gids kreeg het gedaan dat we zonder controle mochten passeren. Daarvoor heeft hij weer moeten betalen natuurlijk. Niets gaat daar voor niets. Voor alles en nog wat moet je betalen of ge komt geen stap verder. We rijden tot Chetumal voor overnachting.

 Vandaag de laatste dag van onze rondrit. We brengen eerst een bezoek aan het archeologische museum van Chetumal. Daarna vertrekken we naar Tulim, de eerste archeologische vindplaats die direct aan de kust gelegen is. Tulum dateert uit de post-klassieke periode en was een belangrijke havenstad in de antiek Maya beschaving. We bezoeken hier het kasteel  en de Tempel van de Frescos.  Op de terugweg naar ons hotel in Playa del Carmen zien we nog mooie huizen die op heuvels gebouwd zijn en direct aan de straat veschillende paalwoningen. Aan de suikerfabriek staan heel lange rijen camions te wachten, volgeladen met suikerriet.

Onze woelige week zit er op, nu kunnen we nog een week uitrusten in een viersterren hotel met buffet van 's morgens tot 's avonds en aan de bar met lekkere coctails. Het was steeds rond de 30°, dus lui lekker langs het strand met een boekje en wat drank... meer moet dat niet zijn.